Połączenie kolejowe otworzyło Rusinowice na świat - przez wiele lat kolej stanowiła dla mieszkańców i odwiedzających nas gości główny środek komunikacji.
Wielu mieszkańców przez pokolenia było zawodowo z koleją związanych a możliwość dojazdu wpłynęła również na to, że inną bardzo liczną grupę mieszkańców stanowili przez lata górnicy.
Stacja Rusinowice jest właściwie przystankiem kolejowym na linii kolejowej nr 143 Kalety – Wrocław Mikołajów.
Historia:
15 Października 1884 roku oddano do użytku odcinek z Lublińca do Kalet - początkowo był to tylko jeden tor i Rusinowice nie miały swojego przystanku.
27.09.1895r. oddano do użytku 2 tor na odcinku Koszęcin - Lubliniec . Na całej lini
Kluczbork - Tarnowskie Góry dodawanie drugiego toru trwało do 1897 roku.
Dla dalszego zwiększenia
przepustowości lini między stacjami otworzono posterunki odstępowe tzw . "bloki" - taki własnie powstał w Rusinowicach pod nazwą CZARNY LAS.
Między 1930 a 1934 rokiem otwarto przystanek Rusinowice. W ciągu doby odjeżdżało z
niego wówczas 9 pociągów w kierunku Lublińca i tyle samo w kierunku Koszęcina. Stacja wyglądała tak jak na zachowanej fotografii upamiętniającej jej otwarcie.
Do sąsiadującego Lublińca kolej zawitała wcześniej, bo 20 maja 1884 r. kiedy to oddany do eksploatacji został odcinek z Olesna do Lublińca, będący przedłużeniem oddanego 1 lipca 1883 r. odcinka Kluczbork – Olesno. „Kolej Prawego Brzegu Odry” posiadająca koncesję na budowę linii z Kluczborka do Tarnowskich Gór została w międzyczasie upaństwowiona razem z całą koleją w Prusach.
Pierwszym polskim zawiadowca stacji był Wawrzyniec Orlik, który zdobył doświadczenie na kolejach pruskich.
Stacja Lubliniec, lata ok. 1880 - 1945
Lubliniec stał się stacją węzłową dzięki uruchomieniu odcinków:
- Lubliniec - Herby Śląskie (1. 1. 1892 r.)
- Lubliniec - Fosowskie (10. 10. 1894 r.)
Uzyskanie połączeń kolejowych z centrum Śląska stało się kołem napędowym rozwoju przemysłu i handlu.
Lubliniec aż do uruchomienia w 1926 r. linii z Kalet przez Herby Nowe do Podzamcza był dla pociągów z Tarnowskich Gór główną stacją wylotową do Wielkopolski i na Pomorze - tzw. korytarz kluczborski był wówczas najkrótszym połączeniem.
Jako, że następna na linii - Ciasna należała już do Niemiec Lubliniec był stacją graniczną - znajdowała się tutaj więc ajencja celna, której kierownikiem w okresie międzywojennym był Jan Ciepły.
Rozwój stacji objął również wybudowanie małej parowozowni, wieży wodnej i warsztatów.
W parowozowni stacjonowały 4 parowozy serii „ Ok1 ” oraz 4 maszyny serii „ Tp4 ”, które obsługiwały pociągi jadące do Tarnowskich Gór i Częstochowy oraz wykonywały pracę manewrową.
W przeciwnym kierunku Rusinowice sąsiadują (poprzez kolej) ze stacją Koszęcin.
Miejscowość znana na całym świecie jako siedziba Zespołu Pieśni i Tańca „ŚLĄSK” jest również siedzibą gminy, w skład której wchodzą Rusinowice.
Poniższe zdjęcie (pocztówka) przedstawia budynek stacji Koszęcin - najprawdopodobniej przed 1939 r.
II wojna światowa
rozpoczęła się w Lublińcu 1 września 1939 r. o 4.30 kiedy niemieckie samoloty zbombardowały dworzec i tereny przy stacji. Wieczorem miasto bronione przez żołnierzy 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty zostało zajęte przez Niemców.
Nazwy te można znależć na mapie powiatu lublinieckiego z lat 1939 - 1945 czyli „ Karte des Kreises Lublinitz”, z uwidocznioną linią kolejową.
Po wyzwoleniu 20 stycznia 1945 r. w zwiazku z przesunięciem granicy Polski Lubliniec przestał być stacją graniczną, wzrosła jednak jego rola jako węzła, przez który wywożono węgiel do portów.
30 września 1952 r. oddano do eksploatacji linię z Pyskowic do Lublińca ( tzw. linia nr 152 ), co umożliwiło sprawniejszy transport węgla.
Elektryfikacja
dotarła do Lublińca i Rusinowic 11 września 1972 r., gdy wyposażono w sieć linię z Olesna do Kalet, 15 października 1973 r. zelektryfikowano linię do Herbów Starych, zaś 18 grudnia 1975 r. do Opola.
Serdeczne podziękowania dla AK. za materiał oraz Andrzeja za cenne uwagi.